Ebuzer, yol kesen, soygunculuk yapan bir insandı Müslüman olmadan önce. Bizi de zaten bu tarafı hiç ilgilendirmiyor. Çünkü Rabbimiz Müslüman olan kişinin önceki günahlarını affediyor. Bizler için önemli olan Ebuzer’in Müslüman olduktan sonraki örnek hayatıdır.
Belki Ebuzer’i yaşadığımız yüzyılda anlamak kolay olmayabilir. Ama O’nu en fazla bu yüzyılda anlamaya ve tanımaya ihtiyacımız var.
Ekonomik sorunları hayatın en temel sorunu, her şeyin kaynağı olarak algılayan bu zamanda O’nun görüşleri daha bir önem kazanmıştır.
Ebuzer, Hz. Peygamberin vefatından sonra hayatını Tevbe Suresinin 34. ayetinin anlaşılmasına vakfetmişti. “Altın ve gümüşü yığıp da onları Allah yolunda harcamayanlar yok mu, işte onlara elem verici azabı müjdele.”
Altını ve gümüşü, yani parayı biriktirip onun sıcaklığını ve güvenini (!) hissederek yaşayanlarla ve bu parayı Allah yolunda (fi sebilillah) harcamayanlarla çok ciddi bir mücadeleye girişmiştir.
Ebuzer idarecilere şöyle haykırıyordu: Topladığınız bu sermaye, bu servet, bu altın ve gümüşler bütün Müslümanlar arasında eşit paylaşılmalıdır. Eşitlik, İslam ekonomisi ve ahlak sistemi sayesinde herkes geçim imkânlarından faydalanmalıdır. Eğer bu sarayı kendi paranızla yapıyorsanız israftır. Yok eğer halkın parasıyla yapıyorsanız bu da ihanettir.
Ebuzer, sermaye sahiplerinin, faizcilerin, tekelcilerin ve paragözlerin topluma tahakküm etmelerinin ve piyasayı yönlendirmelerinin önünde en büyük engeldi.
Ebuzer, islam’ın siyasi ve ekonomik katılımcılığının ilerlemesi için çalışıyordu.
İşte bu Ebuzer bir gün Peygamber as. Cebrail ile görüşürken selam vermeden yanlarından geçerek evine doğru ilerliyordu.
Cebrail: Bu Ebuzer’dir, selam verseydi selamını alırdım dedi.
Peygamber as: Sen onu tanıyor musun, Cebrail? Dedi.
Cebrail: Seni hak olarak peygamberliğe seçene yemin olsun ki o, gökyüzündeki melekut aleminde, yeryüzünde olduğundan daha meşhurdur, dedi.
Peygamber as: Bu makama neyle ulaşmış? diye sordu. Cebrail: Zühdü ve bu fani dünyadan sakınmasıyla dedi.
Yine bu zat bir gün peygambere as. “Ey Allah’ın Rasulü bana nasihat et!” dedi.
-Sana takvayı nasihat ederim. O, her şeyin en yücesidir.
-Ey Allah’ın Rasulü benim ilmimi artır.
-Kur’an oku. Kur’an okumak seni yeryüzünde nurlandırır ve gökyüzünde yad ettirir.
Kendini, kalbini öldüren ve çehrendeki aydınlığı yok eden fazla gülmekten alıkoy.
Hayır dışında konuşma. Çünkü sükut şeytanı senden uzaklaştırır ve dininde sana yardımcı olur.
Çaresizleri ve mahrumları sev, onlarla birlikte ol. Elinin altında olan kişiye bak, üstünde olana değil. Zira Allah’ın sana verdiği nimeti küçümsememen gerekir. Senden uzaklaşmış olsalar bile akrabalarınla yakınlaş. Allah yolunda kimsenin kınamasından korkma. Acı da olsa hakkı söyle. Kendinde de olduğunu bildiğin bir şeyden dolayı diğerlerini ayıplama. Kendinin de yaptığı işlerden dolayı başkalarını eleştirme. Çünkü kendindeki ayıbı görmeyip başkalarındakini görmen ya da kendi yaptıklarını başkalarında görmen sana ayıp olarak yeter.
Ardından elleriyle Ebuzer’in göğsüne vurup şöyle buyurdu:
-Ey Ebuzer! Tedbir gibi bir akıllılık, sakınma gibi bir züht ve güzel ahlak gibi bir iyi huyluluk yoktur.
İşte yalnız yaşayan, yalnız ölen ve yalnız haşrolunacak Ebuzer’in hayatından küçük bir bahis. Bu zamanda çağdaş Ebuzer’lere ne kadar da çok ihtiyacımız var.
